وقتی عزیزانت راهی را انتخاب می کنند که تو نادرست می دانی ، 

                                                                                       چکار می کنی؟ 

فارغ از اینکه حق با کیست 

  برای کسی که آنقدر بینش دارد که تفاوت ها را بپذیرد 

                       آنقدر محبت دارد که حمایت کند

                       و آنقدر عاشق است که برای حمایت از راهی که نمی پسندد

                                                                        از خطوط قرمزش هم بگذر

                                             کلاه از سر برمیدارم

                                                                و تمام قد تعظیم می کنم.  

پيام هاي ديگران ()        link        ۱ خرداد ۱۳٩۱ - ابومجد

دلم گرفته از سفر                         از رفتنای بی خبر

از اینهمه جنگ و گریز                    اینهمه درد و دردسر

از عابرای غصه دار                        چشم های تار ناامید

عکس های خوشرنگ و لعاب         زندگی سیاه سفید

دلم گرفته از شبی                      که روزها اسیرشن

از رفتنایی که فقط                       رفتنن و نمی رسن

از پوچی و بیهودگی                     پر شده روز و ماه و سال

دلم گرفته از خودم                       از انفعال ، از انفعال

                           -------------

یار قدیمی باز هم                        تنها پناه من تویی

هم­­بغض ناله ی شب و                 همدم آه من تویی

تنها گریز هر شبی                      سپیده ی آغوش توست

مست است و خرم است و خوش   هرکس که دوشادوش توست

ای کاروان دار عزیز                       بازآ که در ره مانده ام

بازآ و درمانم بیار                         درمانده ام ، درمانده ام 

پيام هاي ديگران ()        link        ٦ اردیبهشت ۱۳٩۱ - ابومجد

دست های او در این سالها 

                                 کم کم 

                                       از دنیا کوتاه شده بودند. 

       این بار دست ما بود 

                                که از او 

                                           کوتاه شد. 

 

(برای مادربزرگ)‌

پيام هاي ديگران ()        link        ٢۱ فروردین ۱۳٩۱ - ابومجد

بیا که خانه ی دل بی تو سرد و تاریک است 

                                        در آسمان دل من غروب نزدیک است 

مبین که خانه مهیای پادشاهان نیست 

                                        سرای تو شدن این خرابه آسان نیست

دلم کبوتر مدهوش بی سرانجامی ست 

                                         که می رود پی هردانه ای که در دامی ست 

مگر به گوشه ی بام تو جلد و رام شود 

                                            و یا ز بوی تو آزاد هرچه دام شود 

بیا مگو سخن از عهدهای بشکسته 

                                           بیا رها نکنم گنگ و زار و دلخسته 

مگو که فخرفروش است، عیار کم دارد 

                                           نه ، این زمین زمستان بهار کم دارد 

بیا بهار دلم باش و باز مستم کن 

                                           بخند و باز رها از هر آنچه هستم کن 

 

-----------------------------------------------------------------------------

برای من سالی که گذشت از بهارش پیدا بود.

به امید سال نویی که بهارش برای همه نیکو باشد،

سالی که خبر هزار هزار کشته از خانه ی همسایه آدمی را عزادار نکند

سالی که بهترین فرزندان سرزمینمان را

            در چهاردیواری های اطراف شهر دستچین نکرده باشند

سالی که جرثقیل ها برای هر روزش دو انسان را بلند نکنند

سالی که دوست هفتاد ساله ی من، دوباره با همسرش میان مردم باشد

سال صلح

سال رهایی

سالی که از صفحات اقتصادی روزنامه ها

           صدای خرد شدن قامت پاک کارمند، کارگر، کشاورز و معلم به گوش نرسد. 

 

----------------------------------------------------------------------

خبری اینجا هست :

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٦ اسفند ۱۳٩٠ - ابومجد

هر بار پنجره را باز می کنم

پشت پرده های خوشرنگ شاد

                       سیاهی غلیظ و عمیقی است

و پشت شیشه های  دوجداره ی خاموش

                        از هر گوشه ای فریادی از درد برخاسته است.

خیلی وقت ها به سمت پنجره هم نمی روم.

مثل ورشکسته ای  به شراب

مثل معتادی  به افیون

مثل کودکی به خواب

                     به ندیدن

                          به نشنیدن

                                      به بی خبری پناه می برم.

پنجره ، بسته بهتر

وقتی  هر بار باز کردنش

آدمی را از نگاه صبحدم به آسمان

از دوستان و آشنایان

و از لبخند ها و آسایش گاه و بیگاهش

                                           شرمسار می کند. 

اینجا

    پنجره ،

          زخم خانه است.

-----------------------------------

برای همه ی قربانیان جامعه ای که در آن ،

 برگ دشوارتر از درخت می ریزد

                   تا زندگی آدمیانی که از دست می رود.  

برای سعید ملک پور ، به امید رهایی اش .

----------------------------------

در سرزمینی که حتی تشکیل کمیته ی صیانت از آرا هم غیرقانونی قلمداد می شود

صندوق رای

جعبه ایست با ورودی بسیار باریک

                                       که هیچ خروجی ندارد.

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٢ اسفند ۱۳٩٠ - ابومجد

چند ماه پیش، دلم از دست عده­ای آدم بداخلاق و رفتارهای ناشایستشان گرفته بود.

می­ترسیدم از اینکه روزی خودم همانند آنها باشم.

یاد شعری از سعدی افتادم.

جایی برای خودم نوشتمش تا هر روز ببینم و فراموش نکنم:

«به جان زنده دلان سعدیا که ملک وجود

                                          هرگز نیرزد آنکه پریشان کنی دلی»

چند روزی می­شود که دوستی بیادم آورده که

بیت بالا نه از سعدی که حاصل حافظه­ی درهم و دانش اندکم از آثار سعدی ست.

ملقمه­ای از دو مصرع از دو شعر جداگانه­ی استاد سخن.

امروز اگرچه می­دانم که

ارزش ادبی و عیار سخن شعر اصلی از این ترکیب آشفته بسیار بیشتر است،

اما من این خودساخته­ی جعلی را بیشتر دوست دارم.

 --------------------------

این هم دو بیت سعدی:

«به جان زنده دلان سعدیا که ملک وجود

                                              نیرزد آنکه وجودی ز خود بیازارند»

- متن کامل شعر در اینجا.

«دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی

                                        زنهار بدمکن که نکرده­ ست عاقلی»

- متن کامل شعر در اینجا. 

--------------------------------------

خبری اینجا هست: 

- اصغر فرهادی و جدایی دولت از ملت - وبلاگ ملکوت 

       (با تبریک به اصغر فرهادی و سپاس از ساخته های بینظیرش )

 

- پنجره زودتر می میرد - نوشته پوریا عالمی. 

     داستانی بسیار خواندنی است. به قلم نویسنده ای بسیار توانا. 

پيام هاي ديگران ()        link        ۳٠ دی ۱۳٩٠ - ابومجد

آهای آدم آهنی ! 

اینهمه راه تا « اُز » می روی چکار ؟ 

                              مگر ندیدی ؟

                                        همین دل آهنی

                                                     از هزار بازیچه ی پوشالی جادوگر

                                                                                                 دل تر است.

----------------------------------------------------------

سالها شهد شیرین آن خاک
                                       چون رطب صرف عیش جهان شد

خاک کم کم به تلخی گرایید
                                          تلخیش تا به آن شب نهان شد  

هشت سال پیش بم که فرو ریخت ، مبهوت و غمگین نظاره گر نابودی زندگی دهها هزار 

انسان بودیم . هشت سال گذشته است و همچنان از بی تدبیری ما هر لحظه می تواند 

فاجعه ای دیگر همراه بیاورد. 

* عنوان نوشته بخشی ست از یک ترانه ، از  آلبوم موسیقی مدارا (شهرام شکوهی ).

------------------------------------

خبری اینجا هست :

پرده هایی یلدایی از ایمان و امید -  ملکوت  

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ٦ دی ۱۳٩٠ - ابومجد

ستودنی ست

      بازیگری که روی صحنه می رود

                                       و با تمام عشقش

                                            بهترین اجرایش را

                                                                  تقدیم صندلی های خالی می کند.

      و می داند

         که صدای تشویق ها برای اوست

                                        حتی اگر جمعیت

                                                             بیرون

                                                                  دور دلقکی خیابانی حلقه زده باشند.  

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٥ آذر ۱۳٩٠ - ابومجد

این چه دهکده ایست 

                    که در آن

                                 فاصله ها،

                                         تنها برای رفتن

                                                        کوتاه شده اند؟  

---------------------------------- 

* برای همه آنها که شتابان می روند.

    به بهانه «بهنام»ی که زود «دوست» شد و زودتر رفت.

پيام هاي ديگران ()        link        ٩ آذر ۱۳٩٠ - ابومجد

آنقدر مهربانی 

      که اگر جایی، وقتی، 

                   درست و به حق تشری می زنی

                                                                باز 

                                                                   با یک لیوان چای 

                                                                                    دلم را بدست می آوری. 

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٧ آبان ۱۳٩٠ - ابومجد

بازهم روزای پاییزی رسید

           هیچکس درمان دردم را ندید

بازهم خورشید عالمتاب ما

           در پس ابر سیاه شد ناپدید

سرو میدان­دار را چون سوختند

        باز مجنون گشت و خم شد قد بید

بانگ میزد سنگفرش سرخ­رو:

                    « لاله اینجا پرگشود و پرکشید. »

باردیگر دستهامان دور شد

                      قلب­ها، گرچه به یاد هم تپید

بازهم در راهبندان مردمان

                      بی­خبر بودند و خالی از امید

زیر باران عابری نجواکنان

                  مامنی می­جست و گویی می­دوید

گوش­های خسته و سرمازده

                     مهربان نجوای گرمش می­شنید: 

                                            «باز باید سرنوشت از سر نوشت

                                                                        باز سقف آسمان باید درید. »  

 

----------------------------------------------------

تولد دوباره همیشه مبارکه :‌  گل یاس...             (آتش امید)‌

پيام هاي ديگران ()        link        ٤ آبان ۱۳٩٠ - ابومجد

بازاری کهن را می­ماند.

از آنهایی که اگر روباز باشند و از آسمان نگاهشان کنی

فقط جمعیتی بی­شکل پیداست از هزار هزار رنگ

                     که اگرچه هرکدامشان به سویی می­روند

                                      کنار یکدیگر توده­ای انبوهند که در خود هم می­خورد.

در دل این توده­ی درهم به پیش می­روی.

هرکدام کالایی بدست به سوی تو می­آیند.

دستفروشان دوره­ات می­کنند

   ناچار می­بینیشان و اگر در میانشان گوشه­ای خالی بود؛

کناره­های راه هرکدامشان حجره­ای بزرگ دارند:

نورهای نئون، دادزن­ها، نوشته­های بزرگ، نماهای پرزرق و برق، بوهای خوش...

گویی همه نزدت چیزی برای فروش آورده­اند.

با اینهمه اما

            در دل این بازار

               زیر سقفی ساده و بی­نام و نشان

                                 تنها جایی ست که آنچه تو می­خواهی و نیازمندی یافت می­شود.

آنجا که نه فروشگاهی ست

                                    نه دستفروشی

                                                      نه فریادی

                                                                  نه ازدحامی. 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٦ مهر ۱۳٩٠ - ابومجد

اگر نمی توانی سیاهی را از بین ببری، لااقل به آن خو نگیر. 

              و نپذیر که « دنیا چنین است.» ،

                                                        وقتی نباید «چنین» باشد. 

پيام هاي ديگران ()        link        ٧ شهریور ۱۳٩٠ - ابومجد

گاهی خسته می‌شوی.

سیاهی‌های اطرافت و سیاهی‌های درونت تو را می‌آزارند و گویی نابینا می‌شوی.

نور را نمی‌بینی. نور را نمی‌بینی و نور را می‌خواهی و نمی‌یابی و خسته می‌شوی.

دلت برایش تنگ می‌شود و نمی‌دانی برای یافتنش باید چه کنی و خسته می‌شوی.

گاهی فراموش می‌کنی. هدفت را فراموش می‌کنی و از زندگی خسته می‌شوی.

گاهی زمان را برای خویش تنگ می‌کنی و از تنگی زمان، خسته می‌شوی.

              اینگونه است که گاهی از خویش خسته می‌شوی. از زمانه و ...

خسته که شدی، تلخ می‌شوی.

 تلخ که شدی، حرف‌هایت گزنده است و نگاهت آزاردهنده و از این گزندگی و آزاردهندگی خویش خسته می‌شوی.

فکر می‌کنی و رویا می بافی و عمل نمی‌کنی و نمی‌رسی

                                و از این بافتن و نرسیدن خسته می‌شوی.

از آغوشش - مثل بچه‌ای که از آغوش پدر یا مادر بیرون می‌آید و خود راه می‌رود - بیرون می‌آیی و بیراهه می‌روی و نمی‌رسی و از بیراهه و آب و هوای بدش خسته می‌شوی.

به گذشته می‌روی.

آنجا خود را می‌بینی که از رویاهای گذشته فاصله گرفته‌ای.

                          به آینده می‌روی

                                       فاصله را بیشتر می‌یابی و از حال، خسته می‌شوی.

     خسته که شدی، باید چکار کنی؟

                             چطور می‌شود از این خستگی کناره گرفت؟

نشانه‌ها می‌گویند:

                         «خسته نخواهی‌ شد و زندگی زیباست

                                                                                اگر

                                                                                      هدفی را زندگی کنی.»

------------------------------------------------

این روز‌ها آزمون مسلمانی‌ ست :

                                         « سه بار بگو  :

                                                                هاله سحابی، هاله سحابی ... » 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٤ خرداد ۱۳٩٠ - ابومجد

داشتم زندگیم رو می کردم .

                             تا اینکه خندید 

                                             گرم و شیرین .

    خنده اش مانند چراغی در دلم روشن شد .

      با خود گفتم :

                       « کار تو در زندگی

                                   روشن نگاه داشتن همین چراغ است . »

 

    -----------------------------------

               از هفت نه ، تا هفت بشمار .

                                       ١...٢...٣...۴...۵...۶... به افتخار ماه !

 

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٠ اسفند ۱۳۸٩ - ابومجد

 هر پیامبری ؛ آن کسی ست که

             هر روز بیشتر از همه به روی بندگان خدا لبخند می زند ،

                                         و هر شب بیشتر از همه برایشان می گرید .

 

-----------------------------------

فیلم کوتاه « ماشین روز قیامت » را این هفته آپارات بی بی سی پخش کرد .

جایی از فیلم جانباز موجی بستری در آسایشگاه همان زمان که می خواستند طبق

معمول با شوک الکتریکی درمانش کنند به دوربین گفت : « اینها را پخش می کنید ؟

پخش نکنید روحیه ی مردم بد می شه . »

پيام هاي ديگران ()        link        ٢ مهر ۱۳۸٩ - ابومجد

نمی دانم چه فیلمی بود ؟

حتی مضمون داستانش را هم به خاطر ندارم .

تنها یک تصویر در ذهنم حک شده :

همه چیز بهم ریخته بود

هواپیما در حال سقوط بود

ماسک های اکسیژن بی هدف رها شده بودند

ترس تمام چهره ی مسافران را پوشانده بود

- با دهانی باز بی وقفه فریاد می زدند - .

و ما همه ی اینها را بسیار کندتر از معمول می دیدیم

انگار سقوط،ثانیه ها را کشیده باشد.

اما درست وسط این هیاهو

چیزی سر جای خود نبود،

کسی در راهروی بین صندلی ها ایستاده بود

گویی هیچ چیز بر او تاثیری ندارد

چهره اش

      آرام ترین چهره ای بود که تا به حال دیده ای.

           - شاید لبخندی کمرنگ اما شیرین هم بر لب داشت -

گاهی فکر می کنم

« ایمان » باید چنین تعریفی داشته باشد.

 

----------------------------------------------

اینجا خبری هست :

ترد میل - وبلاگ  « پاره خط »

ای تو به من از خود من خویش تر .... - وبلاگ‌ «‌ و مقصد شرابخانه ی شرقی بود ... »

( متاسفانه پیوند نوشته ی اخیر در حال حاضر خراب است . می توانید متن آن را اینجا و اینجا بخوانید )

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٤ تیر ۱۳۸٩ - ابومجد

 

 

با دیدن فراخوان خوابگرد به عضوی از وبلاگستان بودن افتخار کردم.

هرچند از بین تمام کتاب های داستانی فارسی منتشر شده در سال 87 من فقط یکی رو خواندم . اما باز آنقدر کتاب خوبی بود که دوست دارم حتما در این فراخوان بهش رای بدم .  

نگران نباش - مهسا محب علی - نشر چشمه :

اگرچه داستان شخصیت اصلی کتاب و شخصیت پردازی شخصیت ها و روابطشون به نظرم خواندنی و روان از آب در آمده بود ، اما علت اصلی انتخاب من زمان و مکانیست که داستان در آن رخ می دهد.

تهران در کتاب "نگران نباش" درست همان تهرانی ست که می شناسم و در آن زندگی می کنم . لرزه ها ی گاه و بیگاه، تنها برخورد های درونی را شدت بخشیده و درون متلاطمش را آشکار کرده.

وقت خواندن کتاب هم در صحنه های شلوغ و پر زد و خوردش و هم در صحنه هایی که جز شخصیت اصلی فقط یک یکی دو نفر حضور دارند ،احساس کردم نویسنده درون شهر من قدم می زند و داستان آدم ها را با کمی بزرگنمایی ( آن هم به دلیل شرایط پراضطرابشان ) برایم روایت می کند .

-----------------------------------------

به نظرم اگر حتی فقط یکی از کتاب هایی که اولین بار در سال 87 منتشر شده اند را خوانده اید در این فراخوان شرکت کنید ؛

مثل هر فعالیت مشارکتی دیگری زیبایی این کارهم به استقبال ما بستگی دارد .

پيام هاي ديگران ()        link        ٤ خرداد ۱۳۸٩ - ابومجد

وقتی می خواهی با کبریت شمعی یا اجاقی را روشن کنی ؛

دستت را دور شمع و کبریت حائل می کنی -برایشان خلوتی می سازی- تا روشن شوند .

اگر در این شمع نیم سوخته طلب شعله ای هست

                   خلوتی بساز

                           و هرچه خواستی بکن

                                                      تنها مباد که نابودش کنی .  

-----------------------------------------------

* عنوان نوشته برگرفته از شعر لطف حق - ژولیده ی نیشابوری

اینجا خبری هست :

"فاصله های تاریک ستاره ها" تا 20 اردیبهشت در تالار مولوی روی صحنه می رود .

نمایش زیبایی ست از دستش ندهید .

برای عمو فیلترینگی که نمازش قضا نمی شود - گاه نویسی های یک ذهن آشفته

حکمت استغنا و خصلت سبز بودن - ملکوت

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٧ فروردین ۱۳۸٩ - ابومجد

        

 

        یاد ما بود که هر جا ز رخت یاد کنیم

                                                           هر خرابات به یاد لبت آباد کنیم

         بر سر هر گذری اهل دلی بود اگر

                                                           بنشینیم و ز بیداد تو فریاد کنیم

 

-------------------------------------------

خبری اینجا هست :

                             واژه های سادگی  - نقل از وبلاگ چلیپا

                             سبز بودن چه جرم سنگینی ست - محمدرضا عالی‌پیام

   ( اگر امکان دسترسی به سایت Youtube  را ندارید فایل تصویری را از اینجا  و فایل صوتی را از اینجا دانلود کنید )

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٢ فروردین ۱۳۸٩ - ابومجد