زر نبرم خبر برم
قرار نیست همیشه ابومجد بنویسه !

امروز اصلا حال خودم رو نمی فهمم .

انگار منتظرم يه اتفاقی بيفته . درست نمی دونم چه اتفاقی ولی منتظرم . هرچند می دونم که قرار نيست اتفاق خاصی رخ بده . انگار ابومجده که مدام  توی گوشم زمزمه می کنه : " تا خودت کاری نکنی ، هيچ چيز تغيير نمی کنه ."

به نظرم درست وسط يه نقطه ی عطف مهم توی زندگيم هستم . تصميم دارم تغيير کنم ، چون هيچ چيز سر جای خودش نيست .سعی می کنم از تغييرات کوچک و بی اهميت شروع کنم ، مبادا گرفتار روزمرگی بشم .نکنه روز ها برام تکراری و بی اهميت بشن ...

خيلی دوست دارم اينجا محلی باشه برای اينکه هرکدوم از ما که خبری داره اونو  به گوش ديگران برسونه . اگه نوشته ای دارين (يه چيزی به قلم خودتون )خيلی خوشحال می شم که اونو برای من بفرستيد ، يا توی قسمت نظرات وارد کنين . شايد حرف های شما همون  خبری  باشه که منتظرشم . شايد همون اتفاقی باشه که قراره بيفته .

             بايد تغيير کنم ، دعام کنيد .

                                                                          خدا بهمراتون

                                                                                                      بهنام  

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٠ دی ۱۳۸٥ - بهنام (ابومجد)

يه تکه سنگ معمولی

من يه تکه سنگ معموليم

تعجبی نداره اگه قسمت هايی از وجودم رو خاک و گل پوشونده.

تعجبی نداره اگه ناهمواری هام منو از ريخت انداختن .

تعجبی نداره اگه زمختی هايی دارم که دست لطيف تو رو می خراشند،

                                                       آخه من يه تکه سنگ معموليم .

تنها با يک فرق ، من خودم رو به ماهرترين سنگ تراش سپردم .

آمدم اينجا تا تو وجودم رو بشوری .

            تا تو اضافاتم رو- حتی اگه برام زجرآور باشه بتراشی .

            تا تو با سمبادت سطحم رو صاف و درخشنده کنی .

خلاصه تا تو به من شکل بدی ،

                                     هر شکلی که دلت خواست.

پيام هاي ديگران ()        link        ٩ دی ۱۳۸٥ - بهنام (ابومجد)

بوی جوی موليان آيد همی ...

      دوشنبه ی  همين هفته ( چهارم دی ) زادروز  رودکی قديمی ترين چهره ی شاخص شعر پارسی بود . (رودکی حدودا هزار و صد سال پيش می زيسته )

       او در دوره ای در بخارا( که آن زمان پايتخت سلطان سامانی بوده) زندگی می کرد . می گويند روزی امير سامانی از بخارا به شهر ديگری سفر می کند ، و به خاطر آب و هوای خوب آن شهر همانجا ماندگار می شود . وقتی سفر سلطان طولانی می شود، بزرگان شهر رودکی را به دنبال او می فرستند تا شايد امير برگردد و کارهای کشور زمين نمانند .

     رودکی به آنجا می رود، در برابر امير چنگ می نوازد و قصيده ای را که خود گفته بود  می خواند . قصيده ای با اين سرآغاز :

        بوی جوی موليان آيد همی

        ياد   يار مهربان  آيد همی

      امير دلتنگ شهرش می شود، همان لحظه سوار اسب شده به تاخت به سوی بخارا برمی گردد.

           همه ی اينها بهانه ای شد تا به ياد هزاران رودکی ای بيافتم که او به سوی ما فرستاده . تک تک زيبايی های طبيعت و هر آوای دلنشينی که به گوش ما می رسد پيامبری از سوی اوست که به ما می گويد : " اينجا شهر تو نيست ، شهر تو ..." اگر خوب به آوازشان گوش کنيم  آنچنان شوقی وجودمان را فرا می گيرد که فرياد کنيم :

      ريگ آموی ودرشتی راه او

      زير  پايم  پرنيان  آيد  همی

پيام هاي ديگران ()        link        ٥ دی ۱۳۸٥ - بهنام (ابومجد)

مهم نيست...

مهم نیست

مهم نیست  این شب چقدر طولانیه ؛ حتماُ سحری در راهه. مطمئن باش !

مهم نیست چقدر دوری

                  چقدر گرفتاری

                  و چقدر ناتوان  

حرکت کن ! حتماُ خواهی رسید .

              به نظر من - یلدا- یعنی همین .

پيام هاي ديگران ()        link        ۱ دی ۱۳۸٥ - بهنام (ابومجد)