زر نبرم خبر برم
ياد آن روز به خير

هر پله ای که بالاتر می رفتم ، بيشتر می ترسيدم . هر بار سقوط می توانست طولانی تر و دردناک تر

باشد.

گفتم : « می ترسم . می ترسم که غرور مرا پائين بکشد .

                                                                   کمکم کن ! »

آينه ای روبرويم نهاد تا خود را در آن ببينم . لرزيدم .پاهايم سست شد . اين ديگر که بود ؟

                                                                           آن کوله بار سياه چه بود که بر دوش می کشيد ؟

نزديک بود بيافتم . فرياد زدم - نا اميد-  : « مگر می توان بخشيد؟ هرگز !

                                                                         رسيدنی در کار نيست . »

دستم را گرفت . به چشمانم خيره شد و ...

                                                لبخند زد . گفت : « اميد آخرين چراغيست که خاموش می شود . »*

مانده بودم مردد . گفتم : « من ...

                                   من بايد دوست بدارم و نياز دارم که بشنوم ...»

                            ديگر مهلتم نداد . می دانست چه می خواهم . لبخند به لب نزديک تر آمد...

اين بار کمی دير شد . می بخشيد . به هر حال از همه ی دوستانی که لطف کرده - به قول يک دوست- به اين

« کلبه ی اينترنتی » سر ميزنند ، سپاسگزارم .

                                                                                                                    خدا بهمراتون

  ----------------------------------------------------------------------------------------------------------

    *    قرار شد اگه خبری به دست يکی از ما رسيد ، ديگران رو هم خبر کنه . خب خبری اينجا هست : 

                                  http://nina152.blogfa.com/post-29.aspx 

                                    

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٥ بهمن ۱۳۸٥ - بهنام (ابومجد)

کوتاه ولی ...

... و حسين ، وارث آدم - که به بنی آدم زيستن داد- و وارث پيامبران بزرگ – که به انسان چگونه بايد زيست را آموختند- اکنون آمده است تا در اين روزگار به فرزندان آدم چگونه بايد مردن را بياموزد.

                                                                                                             علی شریعتی

قصد نداشتم به اين زودی وبلاگ رو به روز کنم ، احتياج بود زمان بگذره . مسائلی بود که بايد با خودم حلشون می کردم .نياز داشتم که از نظر روانی بازسازی بشم .تا اينکه نوشته ی زير رو خوندم .هنيدا يکی از نزديکترين افراد به منه ، کسی که منبع انرژی فوق العاده قويی برام بوده و هميشه می تونستم شادی ها و غصه هام رو با او به اشتراک بگذارم .اين نوشته هم به قلم اوست.

   زندگی به روال نسبتاً عادی ميگذره و مدام بهت يه لبخند مليح تحويل ميده که ديدی يک روز ديگه گذشت و تو نه آدم مهمی شدی نه از فرصتهات خوب استفاده کردی ونه کار مهمی انجام دادی ؟ خيلی نااميد کننده بود نه؟

    ولی خوب هنوز جای اميدواری هست آخه شکر خدا هنوز ميتونی هر چند وقت يک بار به خودت تشر  بزنی که خيلی بيشتر از اينها ازت انتظار داشتم .و  هنوز زندگی جاری است مثل رودی که از کنار دستت ميگذره و مدام حجم زيادی از آب رو می بينی که رد ميشه وتو همچنان تشنه ی اما نااميد نشو چون هر موقع که دستت رو توی آب ببری ميتونی زندگی زلالی رو بچشی پس بجنب تا رودخونه به سد نرسيده ....

پيام هاي ديگران ()        link        ۸ بهمن ۱۳۸٥ - بهنام (ابومجد)

برای تو

                  بايد بيايی

بايد بيايی تا با هم از کوه ها بگذريم

          پای آن صخره ها سقوط کنيم

                                          و همواره نگاهمان به قله ها باشد

                                           و به آن قله ی پوشيده ز ابر .

و بدانيم چرا اينجائيم 

                         و چرا می خنديم ، يا چرا می گرييم

                         و چراغی که با خود داريم ، تنها همين اطراف را روشن می کند.

آنقدر که بدانی ، اين طرف گوداليست

                  يا که آنجا سنگيست، جوی آبی جاريست.

دل به نورش ندهيم

                            سحری در پيش است

                                                      و طلوعی در راه.                        

امروز درست يک ماهه که اينجا می نويسم.توی اين يک ماه هيچ وقت تنها نبودم .هميشه دوستان خوبی بودند که دونستن اينکه به وبلاگم سر می زنند و نوشته ها رو می خونن باعث دلگرميم می شد. می دونم که از اين به بعد هم تنها نخواهم موند.

اگه خبری بهتون رسيد من رو هم بی خبر نگذاريد.

                                                                 خدا بهمراتون

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱ بهمن ۱۳۸٥ - بهنام (ابومجد)