زر نبرم خبر برم
شاید بهار

حجم بزرگ «ای کاش»  روی کول .

جام شرنگ تلخی روزها  پشت سر .

آه بلند حسرت دوران ، در گلو 

بغض نبود همنفس ، در کنار

                         خاموش می کند کور سوی امید را .

                           * * *

ساکت سکوت می کند ؟

سالک عبور می کند ؟

سایه سفید می شود ؟

ابری فرا رسید

شاید که گل نم باران

بر صورت چروک و ترک خورده ی زمین ، مرهم شود .

                                          شاید بهار،   

                                                      شاید !

                                                               فروردین 87

-------------------------------------------------------------------------------------

     سعادت بی نظیریه اگر وقتی کم کم داریم برزگ می شیم ، از همون وقتی که قدم های اول رو بر می داریم ، کسی باشه که راه رو بهمون نشون بده.

     کسی باشه که همون موقع که تازه داریم می فهمیم «دنیا یعنی چی ؟ » درگوشمون زمزمه کنه که « این همه ی چیزی نیست که تو می تونی بهش برسی .» 

     قبلا هم گفتم از پدری که بیش از یه پسر به پدرش بهش مدیونم . شعر بالا از اوست .شاید تلخ به نظر بیاد ولی من بند دومش رو دوست دارم .  و به نظرم خالی از حسن نیست اگه گاهی هم از دریچه ی چشم آدمی به سن و سال پدرم به دنیا نگاه کنیم .  

پيام هاي ديگران ()        link        ۳٠ فروردین ۱۳۸٧ - بهنام (ابومجد)