زر نبرم خبر برم
نرفته ای اما ،

بیا که خانه ی دل بی تو سرد و تاریک است 

                                        در آسمان دل من غروب نزدیک است 

مبین که خانه مهیای پادشاهان نیست 

                                        سرای تو شدن این خرابه آسان نیست

دلم کبوتر مدهوش بی سرانجامی ست 

                                         که می رود پی هردانه ای که در دامی ست 

مگر به گوشه ی بام تو جلد و رام شود 

                                            و یا ز بوی تو آزاد هرچه دام شود 

بیا مگو سخن از عهدهای بشکسته 

                                           بیا رها نکنم گنگ و زار و دلخسته 

مگو که فخرفروش است، عیار کم دارد 

                                           نه ، این زمین زمستان بهار کم دارد 

بیا بهار دلم باش و باز مستم کن 

                                           بخند و باز رها از هر آنچه هستم کن 

 

-----------------------------------------------------------------------------

برای من سالی که گذشت از بهارش پیدا بود.

به امید سال نویی که بهارش برای همه نیکو باشد،

سالی که خبر هزار هزار کشته از خانه ی همسایه آدمی را عزادار نکند

سالی که بهترین فرزندان سرزمینمان را

            در چهاردیواری های اطراف شهر دستچین نکرده باشند

سالی که جرثقیل ها برای هر روزش دو انسان را بلند نکنند

سالی که دوست هفتاد ساله ی من، دوباره با همسرش میان مردم باشد

سال صلح

سال رهایی

سالی که از صفحات اقتصادی روزنامه ها

           صدای خرد شدن قامت پاک کارمند، کارگر، کشاورز و معلم به گوش نرسد. 

 

----------------------------------------------------------------------

خبری اینجا هست :

من از یک حسرت بزرگ حرف می‌زنم! - ماتینه   

تا تبر ها بگذارند - خوابگرد   

(پیوند بالا فیلتر است. می توانید متن آن را اینجا بیابید.)  

رونویسی امیدوار - رونویسی ها 

(پیوند بالا فیلتر است. می توانید متن آن را اینجا بیابید.)  

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٦ اسفند ۱۳٩٠ - بهنام (ابومجد)

پنجره

هر بار پنجره را باز می کنم

پشت پرده های خوشرنگ شاد

                       سیاهی غلیظ و عمیقی است

و پشت شیشه های  دوجداره ی خاموش

                        از هر گوشه ای فریادی از درد برخاسته است.

خیلی وقت ها به سمت پنجره هم نمی روم.

مثل ورشکسته ای  به شراب

مثل معتادی  به افیون

مثل کودکی به خواب

                     به ندیدن

                          به نشنیدن

                                      به بی خبری پناه می برم.

پنجره ، بسته بهتر

وقتی  هر بار باز کردنش

آدمی را از نگاه صبحدم به آسمان

از دوستان و آشنایان

و از لبخند ها و آسایش گاه و بیگاهش

                                           شرمسار می کند. 

اینجا

    پنجره ،

          زخم خانه است.

-----------------------------------

برای همه ی قربانیان جامعه ای که در آن ،

 برگ دشوارتر از درخت می ریزد

                   تا زندگی آدمیانی که از دست می رود.  

برای سعید ملک پور ، به امید رهایی اش .

----------------------------------

در سرزمینی که حتی تشکیل کمیته ی صیانت از آرا هم غیرقانونی قلمداد می شود

صندوق رای

جعبه ایست با ورودی بسیار باریک

                                       که هیچ خروجی ندارد.

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٢ اسفند ۱۳٩٠ - بهنام (ابومجد)