زر نبرم خبر برم
خيس شدم ؛ غرق رحمت بی‌دريغ خداوند

«   مدتیه حس و حال عجیبی دارم .

                اول درست نمی‌دونستم  مشکلم چیه ؟ حالا چند روزی می‌شه که می‌دونم .

حال و روزم مثل تکه سنگیه که سنگ‌تراش نیمه کاره رهاش کرده . هنوز شکل نگرفته .

دلم می‌خواد صداش کنم . فریاد بزنم : کجا رفتی ؟ من ناقصم !

دهان سنگیم باز نمیشه .

روزی اینجا آمدم و از تو خواستم که این تکه سنگ معمولی را شکل دهی . حال

با حلزونی که دلش از شوق دنیای بیرون تهی شده چه باید کرد ؟

همه ی سرمایه ی ما دلتنگیست و خواستن . انگار همه را از کف دادم .

                       به کدام سراب سیراب شدم ؟

                       بر سر شوقم چه آمد ؟

                       چرا بارش بی‌همانند باران شادابم نمی‌کند ؟

آیا همه در کشاکش یک زندگی عادی نابود شد ؟

با خویشتن چه کردم ؟ ....   »

داشتم به غم پناه می‌بردم .

به ساده‌ترین کار . اینکه گوشه ای بنشینم - دور از دیگران - به درون تاریکم نگاه کنم و آه بکشم !

جای بی‌ربطی نشسته بودم . در اطرافم حرف می‌زدند و من بیزار از فهمیدن اینکه چه می‌گویند .

           بیرون  باران می‌آمد .

                   تند می‌شد .

                    طاقت نیاوردم .

                       ...

              « آه

                   خیس شدم 

                         غرق رحمت بی‌دریغ خداوند . »

برای لحظه ای خطی از نور آسمان را به بام روبرویی وصل کرد .

 نیازی به چشم نبود .

   باد

         باران

                   و موجی از شادی که همراه قطره ها بود .  

پيام هاي ديگران ()        link        ٩ اردیبهشت ۱۳۸٦ - بهنام (ابومجد)