زر نبرم خبر برم
خسته

گاهی خسته می‌شوی.

سیاهی‌های اطرافت و سیاهی‌های درونت تو را می‌آزارند و گویی نابینا می‌شوی.

نور را نمی‌بینی. نور را نمی‌بینی و نور را می‌خواهی و نمی‌یابی و خسته می‌شوی.

دلت برایش تنگ می‌شود و نمی‌دانی برای یافتنش باید چه کنی و خسته می‌شوی.

گاهی فراموش می‌کنی. هدفت را فراموش می‌کنی و از زندگی خسته می‌شوی.

گاهی زمان را برای خویش تنگ می‌کنی و از تنگی زمان، خسته می‌شوی.

              اینگونه است که گاهی از خویش خسته می‌شوی. از زمانه و ...

خسته که شدی، تلخ می‌شوی.

 تلخ که شدی، حرف‌هایت گزنده است و نگاهت آزاردهنده و از این گزندگی و آزاردهندگی خویش خسته می‌شوی.

فکر می‌کنی و رویا می بافی و عمل نمی‌کنی و نمی‌رسی

                                و از این بافتن و نرسیدن خسته می‌شوی.

از آغوشش - مثل بچه‌ای که از آغوش پدر یا مادر بیرون می‌آید و خود راه می‌رود - بیرون می‌آیی و بیراهه می‌روی و نمی‌رسی و از بیراهه و آب و هوای بدش خسته می‌شوی.

به گذشته می‌روی.

آنجا خود را می‌بینی که از رویاهای گذشته فاصله گرفته‌ای.

                          به آینده می‌روی

                                       فاصله را بیشتر می‌یابی و از حال، خسته می‌شوی.

     خسته که شدی، باید چکار کنی؟

                             چطور می‌شود از این خستگی کناره گرفت؟

نشانه‌ها می‌گویند:

                         «خسته نخواهی‌ شد و زندگی زیباست

                                                                                اگر

                                                                                      هدفی را زندگی کنی.»

------------------------------------------------

این روز‌ها آزمون مسلمانی‌ ست :

                                         « سه بار بگو  :

                                                                هاله سحابی، هاله سحابی ... » 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٤ خرداد ۱۳٩٠ - بهنام (ابومجد)