زر نبرم خبر برم
دیدنی

شب بود.

در خیابان‌های شهر قدم می‌زدم.

از آن خیابان‌هایی که نه باریک‌اند و نه پهن،

                            آنها که دو سویشان را چنار‌‌های زیبایی آراسته‌اند.

شاخ و برگ درختان دو سوی خیابان بیشتر آسمانش را گرفته بودند

                                     و در میانشان نیمه ماهی بزرگ چشم‌نوازی می‌کرد.

نزدیک‌تر از همیشه بود.

نزدیک‌تر و بزرگتر،‌ و با رنگ مایل به زردش زیباتر از همیشه.

به قول خودت:

                   «ماه وحشی بود، انگار مال شهر نباشد.»

 

تنه‌ام خورد به تنه‌ی عابر دیگری ...

ـ حواست کجاست؟

ـ به آسمون

ـ کوری؟ جلو پات و نگا کن.

ـ مگه روی زمین هم چیز زیبایی برای دیدن پیدا می‌شه؟

 

قدم می‌زدیم زیر نور ماه بزرگ رویایی.

تمام حواسمان به آسمان شب بود و خیالمان راحت

                                                             که چیز دیدنی‌ای از دست نداده‌ایم.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٠ مهر ۱۳٩۱ - بهنام (ابومجد)