زر نبرم خبر برم
ستاره صبح

پس کجا بودی ای ستاره صبح؟                  وقت جولان گرگ­های سیاه

چنگ و دندان کشیدن­های پلنگ                  رو به قرص سپید و ساکت ماه

پس کجا بودی ای ستاره صبح؟                  چشم فانوس­هایمان چو شکست

آسمان را گرفت ابر بزرگ                           تیرگی بر فراز قریه نشست

کوچه پر بود از توهم و ترس                       پنجره قاب تیره­ی شب بود

بانگ سگ­های ترس­خورده بلند                  خانه مغلوب ناله و تب بود

جامه­ی سرد و تیره­اش را شب                    بر تن مردمان قریه کشید

هرکسی خویش را تک و تنها                      در میان سپاه دشمن دید

بی­خبر از برادری­هاشان                             اهل ده تیغ بر کمر بستند

باز دیدیم در سیاهی و ترس                       جهل و شمشیر و مرگ همدستند

پس کجا بودی ای ستاره صبح؟                    تیغ سرما به استخوان که رسید

قصه­ها داشت شب به بالینش                     پشت کوه از هراسشان لرزید

تیغ بران میان تاریکی                                 دوستی، دشمنی، نمی­داند

اینچنین است کز هزار هزار                           ایستاده کسی نمی­ماند

از سپاهی شکست خورده ز خویش              تل سربازها به جا مانده

گرگ­ها شادمانه می­رقصند                           برسر آنچه از غذا مانده

نیمه­جان، بین همقطارانم                            غرق خون، ناامید و سرگردان

دیدمت نقطه­ی سپید عزیز                            در دل تیرگی بی­پایان

شرمگین، خسته، زخم خورده، خموش           آب را هم سراب می بینم

آمدی آخر ای نوید طلوع                               یا تو را باز خواب می بینم؟ 

پيام هاي ديگران ()        link        ۳٠ آذر ۱۳٩۱ - بهنام (ابومجد)