زر نبرم خبر برم
ياد آن روز به خير

هر پله ای که بالاتر می رفتم ، بيشتر می ترسيدم . هر بار سقوط می توانست طولانی تر و دردناک تر

باشد.

گفتم : « می ترسم . می ترسم که غرور مرا پائين بکشد .

                                                                   کمکم کن ! »

آينه ای روبرويم نهاد تا خود را در آن ببينم . لرزيدم .پاهايم سست شد . اين ديگر که بود ؟

                                                                           آن کوله بار سياه چه بود که بر دوش می کشيد ؟

نزديک بود بيافتم . فرياد زدم - نا اميد-  : « مگر می توان بخشيد؟ هرگز !

                                                                         رسيدنی در کار نيست . »

دستم را گرفت . به چشمانم خيره شد و ...

                                                لبخند زد . گفت : « اميد آخرين چراغيست که خاموش می شود . »*

مانده بودم مردد . گفتم : « من ...

                                   من بايد دوست بدارم و نياز دارم که بشنوم ...»

                            ديگر مهلتم نداد . می دانست چه می خواهم . لبخند به لب نزديک تر آمد...

اين بار کمی دير شد . می بخشيد . به هر حال از همه ی دوستانی که لطف کرده - به قول يک دوست- به اين

« کلبه ی اينترنتی » سر ميزنند ، سپاسگزارم .

                                                                                                                    خدا بهمراتون

  ----------------------------------------------------------------------------------------------------------

    *    قرار شد اگه خبری به دست يکی از ما رسيد ، ديگران رو هم خبر کنه . خب خبری اينجا هست : 

                                  http://nina152.blogfa.com/post-29.aspx 

                                    

پيام هاي ديگران ()        link        ٢٥ بهمن ۱۳۸٥ - بهنام (ابومجد)