نجوای پاییزی

بازهم روزای پاییزی رسید

           هیچکس درمان دردم را ندید

بازهم خورشید عالمتاب ما

           در پس ابر سیاه شد ناپدید

سرو میدان­دار را چون سوختند

        باز مجنون گشت و خم شد قد بید

بانگ میزد سنگفرش سرخ­رو:

                    « لاله اینجا پرگشود و پرکشید. »

باردیگر دستهامان دور شد

                      قلب­ها، گرچه به یاد هم تپید

بازهم در راهبندان مردمان

                      بی­خبر بودند و خالی از امید

زیر باران عابری نجواکنان

                  مامنی می­جست و گویی می­دوید

گوش­های خسته و سرمازده

                     مهربان نجوای گرمش می­شنید: 

                                            «باز باید سرنوشت از سر نوشت

                                                                        باز سقف آسمان باید درید. »  

 

----------------------------------------------------

تولد دوباره همیشه مبارکه :‌  گل یاس...             (آتش امید)‌

/ 3 نظر / 15 بازدید
مجتبی

باران ... امشب برای من سنگ تمام گذاشت ! رهایم نکرد ... تا آخرین لحظه بی هیچ ادعایی !پاک پاک ... "بازهم روزای پاییزی رسید..." پروانه باشی . بابت این ثبت تاریخ ازت ممنونم ...!