ياد آن روز به خير

هر پله ای که بالاتر می رفتم ، بيشتر می ترسيدم . هر بار سقوط می توانست طولانی تر و دردناک تر

باشد.

گفتم : « می ترسم . می ترسم که غرور مرا پائين بکشد .

                                                                   کمکم کن ! »

آينه ای روبرويم نهاد تا خود را در آن ببينم . لرزيدم .پاهايم سست شد . اين ديگر که بود ؟

                                                                           آن کوله بار سياه چه بود که بر دوش می کشيد ؟

نزديک بود بيافتم . فرياد زدم - نا اميد-  : « مگر می توان بخشيد؟ هرگز !

                                                                         رسيدنی در کار نيست . »

دستم را گرفت . به چشمانم خيره شد و ...

                                                لبخند زد . گفت : « اميد آخرين چراغيست که خاموش می شود . »*

مانده بودم مردد . گفتم : « من ...

                                   من بايد دوست بدارم و نياز دارم که بشنوم ...»

                            ديگر مهلتم نداد . می دانست چه می خواهم . لبخند به لب نزديک تر آمد...

اين بار کمی دير شد . می بخشيد . به هر حال از همه ی دوستانی که لطف کرده - به قول يک دوست- به اين

« کلبه ی اينترنتی » سر ميزنند ، سپاسگزارم .

                                                                                                                    خدا بهمراتون

  ----------------------------------------------------------------------------------------------------------

    *    قرار شد اگه خبری به دست يکی از ما رسيد ، ديگران رو هم خبر کنه . خب خبری اينجا هست : 

                                  http://nina152.blogfa.com/post-29.aspx 

                                    

/ 18 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
Sina

Hope is a good thing, maybe the best of things, and no good thing ever dies تو اولین کسی بودی که تو وبلاگ من کامنت گذاشتی! به خاطر توجهت ازت خیلی ممنونم! . . . . خیلی مخلصیم سینا

بهنام

سلام از اینکه به جزیره خیالی ما اومدی ممنونم. خوشحال می شم با هم آشنا بشیم. بازم به ما سر بزن. بابای..................

امين

سلام تازه الان نوشتت خوندم اونم نصفه . .حرفات قشنگه .....موفق باشی پسر

من

خوبه تازه داری روی پلی حرکت می کنی که خودت نمی دونی چيه ... ادامه بده تازه پاتو روی پل گذاشتی

پويا

بی گاهان به غربت به زمانی که خود در نرسیده بود - چنین زاده شدم در بیشه جانوران و سنگ، و قلبم در خلاء تپیدن آغاز کرد *** گهواره تکرار را ترک گفتم در سرزمینی بی پرنده و بی بهار نخستین سفرم باز آمدن بود ازچشم اندازهای امید فرسای ماسه و خار، بی آن که با نخستین قدم های نا آزموده نوپائی خویش به راهی دور رفته باشم نخستین سفرم باز آمدن بود ............................. زيبا بود بهنام عزيز......به قول معروف؛ماهی باشی پروانه عزیز . . . پويا

امين

خوب ديگه بسه اپ کن حوصلمون سر رفت t.d.k.o

پويا

بهنام جان بهتره تا خودم (خفض جناحت) نکردم،بلاگتو آپ کنی وگرنه اون موقعه که خودم فاتحتو می خونم و کار به جُب و جُب کشی می کشه....گفتم که حوووووواست جم باشه(به لهجه شیرین صبا البته!)

من

خوب همه يه آرزو برات کردند پروانه باشی . ماهی باشی . موفق باشی . خيلی مخلصيم . ياحق . التماس دعا و.... خب منم می خوام يه ارزو برات بکنم : گوسفند نباشی و باشی رو خودت انتخاب کنی

عليرضا

از اينکه خيلی دير اپ شدم عذر ميخوام.من هم ميخوام اين رو به اولين معلم زندگيم بگم: معلم اظيظم عذ اينکه به من خاندن و نوشطن آموخطی بينحايط عذ طو صپاصگذارم.